Rovertrips

2011-12-12T09:20:00.001-01:00

Trip naar Laos 2007

Volg de koppeling om het verslag te lezen.

2011-10-27T14:24:00.000-01:00

The Camino de Madrid , a personal report

In September 2011 I walked the Camino de Madrid up to Sahagún. When you follow this link you will get the full story.

Camino de Madrid

2011-10-19T19:14:00.003-01:00

Camino de Santiago desde Madrid

In september 2011 wandelde ik op de Camino de Madrid naar Sehagun.

Als U op koppeling drukt krijgt U het volledige verslag.

The English version will probably be ready, on this blog, before the end of October 2011.

2011-07-12T13:32:00.000-01:00

Camino Portugués 2011
(English)

This post is via this link connected to a report of our experiences in May 2011.

Enjoy

2011-07-11T15:09:00.001-01:00

The Camino Primitivo primitive?

A personal report on this Way to Santiago which I walked in May/June 2011. With some notes for pilgrims.

To read my account of this trip please follow the link. You will get a PDF document you also can download.

2011-06-14T16:27:00.000-01:00

Camino Primitivo in mei 2011

een verslag is beschikbaar via de koppeling

2011-02-22T20:20:00.024-01:00

Texaanse Impressies

Zondag 6 februari 2011, nog in het donker maar al wel vroege vogels bracht Joris ons naar onze nationale luchthaven Schiphol. We hadden de zaterdagavond en nacht gezellig samen doorgebracht en J en A hadden hun best gedaan het ons zo goed als mogelijk naar de zin te maken. Zo is Joris. Anita trouwens ook. Hij had sushi en tom yam soep klaargemaakt. De recepten kwamen allebei uit het verre oosten en combineerden goed. Joris houdt van pittig eten en mijn ouder wordende maag lijkt daar wat meer moeite mee te krijgen. Het gemorrel in de buik heeft zeker aan de matige nachtrust bijgedragen. De reisperikelen blijken ook na jaren ervaring niet helemaal weg te zijn. Ook zou en er een verhoogd veiligheidsalert zijn en dat komt de rust ook niet ten goede.

Op weg naar Schiphol hadden we de brede asfaltstroken bijna voor ons alleen. Zo heeft de voorspelling van de TomTom nog nut. Anders kom ik alleen in noodgevallen nog in de Randstad. 2 uur en 3 kwartier voor vertrek aanwezig zijn is ook erg vroeg als je naar de USA vliegt maar we wilden geen risico lopen omdat het alweer veel jaartjes is geleden dat we dit nerveus doende land bezochten. Ongeschonden kwamen we door de controles een ook de body scan had kennelijk geen vleugje kwaad op of in ons lijf ontdekt.

In de wat krappe Boeing 767-400 vlogen we via het meest zuidelijke puntje van Groenland naar het land van de typische Amerikaan althans ik vermoed dat dat de Texaan is.

We zien allebei uit naar de ontmoeting met Arie, Inanda en de kleinkinderen. Op zo'n afstand van Terneuzen zijn de fysieke contacten toch wat minder ondanks e-mail, SMS en telefoon.

welkom

Het vliegtuig kwam een half uur vroeger aan en de grensformaliteiten gingen vlot en “onze” beamte was de vriendelijkheid zelf. Dat was voor ons een wat ongewone ervaring. Na een half uurtje in de aankomsthal gewacht te hebben hadden we een fijn weerzien met onze wereldburgers in de US. Hun kleding deed ons vermoeden dat we nog lang niet aangepast waren. Door de vermoeidheid was ik toch een beetje licht in het hoofd die deze keer leek te zijn veroorzaakt door het niets doen.

Na het hartelijke welkom zijn we enkele dagen in Houston op spanning moeten komen. We hadden een prachtig appartement in de tuin van het huis van Arie en Inanda in de Waverlystraat. Deze ligt in de wijk Houston Heights. Lanen met nog kale grote bomen met schreeuwerig roepende vogels en vrolijk dansende eekhoorns. De overwegend houten huizen voldoen aan het beeld dat door jarenlange bombardementen met Amerikaanse films is gekweekt. Ieder die een stukje grond heeft mag er volgens Arie op bouwen wat hij/zij wil. Of de woning nu bijna aan de grens van het eigendom komt deert niet. De buurman kan hetzelfde doen. Dit leidt hier tot grote huizen met weinig tuin en privacy want je badkamerraam kan zomaar aan de woonkamer van de buren grenzen. Bijgevolg worden ramen en deuren afgedekt met gordijnen en lamellen. De eigenaars of de uitlaatdienst voor honden en de tuinmannen zijn de weinigen die op straat te vinden zijn tenzij je in de buurt van de supermarkt komt. Het lijkt of daar een reuzenstofzuiger staat die alle auto`s uit de buurt aanzuigt. Daar worden de dames vrijgelaten wiens dunne jurkje of bloesje maar niet over de buik of bil wil vallen. De Wholefoods, Fiestas en Kogers hebben een fantastisch assortiment dat volgens de nieuwste marketingregels in de schappen staat.

een huis in Algiers

Vijf dagen later: 8 uur vrijdagochtend in Algiers. Een Fransman zal vast en zeker de lokale uitspraak van deze wijk van New Orleans niet kunnen duiden en waarschijnlijk niets afweten van zijn westerse bestaan. De temperatuur is nu, half februari, aangenaam met 23 graden overdag met koele nachten.

17 Februari. In onze aangebouwde slaapkamer op Elmira 436 in Algiers begint de dag een uurtje of wat voor het opstaan. Dan wordt het verkeer van de op enkele km naar het zuiden gelegen snelweg drukker. Het geluid ervan dringt door de houten muur alsof het door een goedgeplaatste basbox was geproduceerd.

Ook de haan was even wennen. De volle maan maakte van hem een volwaardige Romeo. Maar het feit dat we New Orleans mochten bezoeken maakte ons bijna resistent tegen alle ongemakken. Na een ontbijt aan de koloniale tafel van ons riant stijlvol Victoriaans huis waren we rond tienen op pad naar de dijk die de Mississippie van de cultuur scheidt.

New Orleans Canal Street

Er is een goed werkende pont die ons in ongeveer 10 minuten naar het hart van de stad brengt. Loop even terug langs de kade en je bent in de legendarische franse wijk. De Victoriaanse balkons maken de pastelkleurige gevels stuk voor stuk juweeltjes. ‘s Morgens zijn er niet erg veel toeristen wat het dubbel plezierig maakt. De kleinkinderen vermaken zich vooral met het Mardi Gras glitterwerk dat uitgestald ligt in de etalages.

De kathedraal aan het Jacksonplein is brandschoon maar betrekkelijk steriel. Ook deze kerk toont met zijn 24 vaandels een betrekkelijke scheiding tussen kerk en staat mits ze een niet-profane betekenis hebben. Helaas kan ik daar niet achterkomen want de gids is net weggegaan voor zijn lunch. Een picknick in het parkje aan de rand van de rivier sluit de exploratietocht voor vandaag af. We lopen via een andere maar opnieuw verrassende straat naar ons avondeten in ons vakantiehuis.

De 2^de dag van ons verblijf in Louisiana was minder productief. We gingen met zijn allen naar het stadpark aan het einde van Central Street. Er is hier o.a. prachtige beeldentuin, een speelgelegenheid voor kinderen en een matige botanische tuin. Het was even aanschuiven in de calorieën winkel waar we misschien wel 9 kcal/g ijs bestelden. Helaas is het hier eerst eten en dan verbranden. En dat laatste lukt dan ook maar matig. Dus besloten Simone en ik de kilometers lange 6 baans brede maar rustige Canal Street richting stad te gaan belopen. We hadden ondanks het lekkere weer geen enkele competitie. We verloochenden onze eigen ideeën door halverwege een bier en frisdrank te nuttigen. Over de gehele lengte van deze weg loopt een éénwagons trammetje. Ter hoogte van de Superdome, een overdekte sporthal waar 76000 toeschouwers in kunnen, stapten we op het volle antieke trammetje. En arriveerden in het met toeristen en lokalen overbevolkte deel van deze straat.
Mardi Gras, letterlijk: vette dinsdag, slaat op de periode voor Aswoensdag. Er zijn dan regelmatig carnavalsachtige optochten waardoor de stad beroemd is geworden.

wachtend op de parade

Op de voorlaatste dag in New Orleans laten we de gelegenheid voorbijgaan om de eerste grote optocht bij te wonen. Die zou volgens onze buurman en zijn vrouw erg seksueel getint zijn en minder geschikt voor kinderen. Wat dat dan wel inhield vroeg ik hem. “ Giant penissen and the like. You know what I mean, don’t you” zei hij mij. (aanvankelijk dacht ik dat hij giant pea nuts bedoelde wat me met de Amerikaanse voorkeur voor pea nut butter even aannemelijker leek) We hebben dus maar een bier en een wijntje op ons eigen terrasje gedronken en de helikopters (van de nieuwsmedia?) de lucht maar laten vervuilen.

cafe Amstrong

De avond voor vertrek naar Houston bezochten Simone en ik het lokale café. 4 TVs sierden de wanden. Gelukkig alleen met beeld. De overgebleven ruimte hangt vol met posters en andere aankondigingen.
Het lokale bier was voortreffelijk en Simone kreeg een eveneens lokaal aardbeienbiertje.

trotse kroegbaas

De kroegbaas was een bron van informatie en de andere cafégangers waren van het bekende Amerikaanse extroverte type. Dus geen gebrek aan contact. Op verzoek van de kroegbaas nam ik een foto van hem en Simone natuurlijk vóór zijn Louis Amstrong bar.

We vervoegden ons daarna weer bij de familie voor ons laatste avondmaal hier.
Arie onderdrukte inmiddels zijn griep met paracetamol en stapte vermoeid om 8 uur zijn slaapkamer in.

Zondag, terugkeerdag. Het is toch minstens 5 ½ uur rijden tussen New Orleans en Houston. De lange Interstate 10 heeft, geloof ik, maar 1 bocht van zo’n 30 graden. Daarom bezochten we eerst een oude Noumas landhuis. Een prachtige woonst die een 150 jaar geleden verkregen werd door een gok bij een paardenrace. De eigenaar verwierf in dezelfde deal ook nog een 2^de estate en $30.000 (equivalent van $1.000.000 nu).

De trip naar huis was lang want inmiddels had het griepvirus ook Inanda geveld en moest Arie onder invloed van drugs (paracetamol) alleen rijden.

21 Februari: de grootouders worden weer ouders.

Inanda is nog beroerd maar Arie is weer naar het werk. Of dat betekent dat hij weer de oude is weet ik niet.

Er worden vandaag enkele karweitjes in huis en tuin gepleegd zoals tuinsanering door Simone en ik lijm wat hout aan elkaar, zuig wat stof weg hier en daar en struin wat rond op de computer: computeren wordt dat genoemd. Enige minachting kan ik meestal in het gebruik van dit woord wel bespeuren maar dat ligt misschien aan mij. We zijn dus lekker lui vandaag.

Na het weekeinde op 28 februari. Een week is snel voorbij en ook hier bepaalt de werkende stand wanneer we erop uit kunnen. Helaas is het kennelijk verzekeringstechnisch moeilijk om verzekerd te rijden in een van de auto’s van A en I dus gaan we er met zijn allen op uit.
Zaterdag zijn we naar Galveston aan de Caraibische kust gegaan. Een stadje waar Mardi Gras met optochten en andere leuke dingen worden gevierd. Deze zaterdag waren er 2.
De kilometers lange kustweg was al anderhalf uur voor het begin van de tocht aan beide zijden bezet met de bekende kolossale pickup trucks met caravans. Erachter hangt dan vaak nog een een of 2-assige kar met erop...... een barbecue.

Hoe groter hoe....

Soms zelf gefabriceerd en compleet met klep en thermometer om het Texaanse hardhout gecontroleerd te laten branden.

De optocht bestond uit fanfares, diverse praalwagens, oude brandweerwagens en vertegenwoordigers van diverse lokale verenigingen. Dit alles was niet het meest aantrekkelijke voor de toeschouwers. Dat was het opvangen van de kralensnoeren die uit elke wagen werden geslingerd. Niet alleen de kinderen maar ook de volwassenen waren blij met het kleurige plastiek. Tijl, Emma en Lucy hadden op het einde van de middag ieder een oogst van rond de 35 snoeren.
De dag kreeg dan ook 5 uit de 5 punten van de kleinkinderen.

Vermoeid maar voldaan trok de grootfamilie in de voertuigslang van de freeway naar huis. Het duurde niet lang voordat de 3 jonkies niets meer wisten van deze wereld.

Alligatordag

Texas National State Parks beheert een aantal parken waarvan we er 1 bezochten: Brazos Bend SP. Ongeveer 1 uur rijden ten zuiden van hier duik je van de snelweg af en komt blij verrast plots temidden van uitgestrekte landbouwvelden. Nog enkele mijlen verder en je ziet de borden van het park.
De wind doet de warmte van de zon gevoelsmatig wat temperen. Het is ongeveer 27 graden als we om 9.45 de poort van het park binnenrijden. Het is niet druk.
Een uitermate vriendelijke dame legt alles uit over alligators en een jonkie mag zelfs geaaid worden. Het, of beter zi,j is 25 cm lang. Fysiek zijn de kleinkinderen nog niet bij een alligator geweest en het lijkt erg indrukwekkend om een beest uit de fantasie zomaar in de realiteit te zien komen. Een slang wordt eveneens vol respect uitgebreid bekeken maar daar is duidelijk minder over verteld dan over de alligator.

Alligator van middelbare leeftijd

Nu nog een grote alligator en de dag kan niet meer kapot.
Iets van de parkeerplaats is een door groen en pad omgeven water en jawel... een grote jongen (of meisje) van misschien wel 1.50 m. Het schubbige beest ligt bewegingsloos in het groene wier. De kreten van verbazing en misschien ook een beetje de angst zorgen ervoor dat de geadviseerde afstand tot dit prehistorisch aandoend wezen wordt gerespecteerd.

Er zijn veel witte ibissen in dit watergebied dat aan het verlanden is. Wat een stilte en rust hier. Iedereen lijkt hiervan te genieten, zelfs de kleinkinderen waarvan de beentjes toch maar behoorlijke afstanden moeten afleggen.

Het einde van het dagje uit werd onder het toezicht van strenge parkwachters op de koele winderige picknickplaats afgesloten. Weer een 5 sterren dag volgens de kinderen.

2010-10-08T16:31:00.013-01:00

Via de la Plata 2010 deel 2

Volg de koppeling voor een volledig verslag

2010-05-17T07:11:00.001-01:00

Via de la Plata 2010 deel 1

In april 2010 maakte ik een pelgrimstocht van Sevilla naar Salamanca. Dit is de helft van de zg Via de la Plata.
Tijdens de tocht waren er onvoldoende faciliteiten om een verslag met foto's te maken. We zijn nu 3 dagen terug in Nederland en alles staat nu op "papier".

Door op het woord koppeling te drukken ga je naar het bewuste verslag. Commentaar kan via de reguliere email tw aikrovers@gmail.com

Aik Rovers

2009-06-24T15:43:00.012-01:00

Naar Santiago de Compostela vanaf Le Puy en Velay in 57 dagen.

In april en mei 2009 liepen Frans Spronk en ik, Aik Rovers, ruim 1500 km van de weg naar Santiago de Compostela

Een "volledig" verslag vind U na het aanklikken van de volgende koppeling

2008-11-22T12:17:00.008-01:00

Le fin. het laatste deel van de reis.

Na onze ervaringen op het platteland werden we weer gewone toeristen die in Pokhara een eigen enclave lijken te hebben. We besloten tot een rustdag en genoten van ons ontbijt in ons straatje bij David's restaurant: de nieuwkomer die zijn plastic stoeltjes en tafeltjes op grove kiezels verschuilt onder parasollen met paraplubaleinen. David maakt met een groot schoolbord zijn ervaringen als chef-kok wereldkundig. Hij kookt en bakt inderdaad goed en zijn prijzen zijn competitief. Daarvoor wiebel je graag wat met je plastieken stoeltje op het grind niet? Eieren en ander stevige kost horen bij de dagelijkse start. Daar staat tegenover dat het middagmaal vaak slechts bestaat uit enkele momos, Tibetaanse in deeg verpakte groenten al of niet met vlees.
Willy mist hier zijn Duveltjes natuurlijk wel en zoekt nu overdag (en 's avonds) zijn heil in Everest, Tuborg of SanMiguel bier. De lokale whisky’s zijn ook betaalbaar met zo'n 75 eurocent per 60 ml. Je zou er liefhebber van worden.
Na een dagje rusten (=winkelen met de dames) gaan we naar de Peace Pagode. Het is op de weg hier naartoe dat we 4 jaar geleden beroofd zijn. De 4 jongentjes die ons willen vergezellen geven een veilig gevoel. Maar toch! Simone herkent nog precies de plaats van het delict maar door het gekwetter van de schoolkinderen zijn we er al voorbij voordat ik er erg in heb. De zon schijnt fel maar het uitzicht op de groten der aarde is adembenemend.
Na 400 meter dalen op de stenen trappen zijn we weer op het niveau van het meer. Een door woman power gedreven bootje brengt ons weer terug in de toeristenmolen.

Sarankot, een heuvel die met zijn 1560 m en 700 m hoger ligt dan Pokhara wordt tot verbazing van de bewoners te voet beklommen. Het is zweten maar we kijken recht in het hart van de Himalaya. Eenmaal boven genieten we in de felle zon van heerlijke gestoomde momos en een glas citroenthee. Onder de felgekleurde hanggliders bungelen vredig zwarte figuurtjes. We nemen de noordelijke weg terug. De geschatte 2000 treden worden moeiteloos genomen.

Tijdens de afdaling schitteren de golfplaten van een 2x2 meter hutje in de zon. Je wordt non verbaal door de eigenaar, een ambitieuze ondernemer, voor een bier of Cola uitgenodigd. Dorstig wordt je zeker van zo'n afdaling maar hij moet zijn drank wel erg goedkoop inkopen om van de enkele klant te kunnen leven. Vrij plots komen we bij de teerweg langs het meer. Via een cafébezoek zijn we dan snel bij ons hotel.
Voor de maaltijd gaan we naar de Tibetaan die superpizza’s op zijn Tibetaans maakt. De Italianen kunnen hier nog wat van leren en ik stel voor om wereldwijd de naam pizza te vervangen door het Tibetaanse equivalent.

Pokhara's temperatuur is aangenaam tot laat in de avond. De lucht daarentegen krijgt door individuele vuilverbranding 's morgens en 's avonds een prikkelend effect door het chloor uit de plastiek. We praten niet over de PCB's. Alles went maar die geur wordt zo langzamerhand kenmerkend voor heel het Indische subcontinent.

Met wat contacten en omkoperij zijn er hier veel mogelijkheden voor ondernemers. Het is een eldorado voor belastingontduikers en het arbeidsloon is verschrikkelijk laag. Een dagloner sjouwt zich al rot voor 200 rupies (2 euro) Een Engels sprekende winkelverkoper krijgt 120 euro per maand. Met een fooi geeft van 1 euro kan je niets meer fout doen.

Onze gastheer koopt voor ons buskaartjes naar Tansen: vraagprijs 700 rupies. Kostprijs 300. Shakkar speelt een “netwerkjoker” uit en we krijgen 300 terug. De man geeft ons nog foldertjes van zijn hotel om af te geven in Tansen maar Simone verscheurt ze.
We worden door Shankar en zijn neef, taxichauffeur, op het busstation uitgezwaaid.
De rit naar Tansen levert fantastische vergezichten op als je aan de rechterkant van het busje zit tenminste. Onze chauffeur, in krijtstreepjesbroek en trainingsjasje, rijdt gelukkig met veel verantwoording maar een baan als acrobaat in het circus lijkt minder risico's in te houden.
We komen na enige discussie terecht in hotel Shrinagar dat ver verheven boven de stad op 1300 meter ligt. Het is er koel. Helaas zien we de besneeuwde bergtoppen door de mist slechts af en toe. We hebben er een goede kamer met regelmatig warm water en goede matrassen. Bezoek aan een in het dal van de Kali Gandaki rivier gelegen paleis (ongeveer 3 uur heen en 4 uur terug) lijkt niet haalbaar. In plaats daarvan gaan we de stad bezoeken. Er zijn talloze prachtige gevels in Newari stijl maar het overgrote deel is volledig verwaarloosd. Nog een 20 jaar en er geen historisch Tansen meer.

De 2de nacht in Tansen manifesteert zich bij mij een flinke maagdarminfectie waarbij ik 2 maal onderuit ga en mijn gezicht flink bezeer. 2 tanden zijn ietsjes korter geworden. Na 12 uur is het feest in de buik over en heb alleen nog pijnlijke linker zij, zijn Simone en ik hartstikke moe en loop ik nu met een reservebril op een gehavend gezicht. Veel zal het ontbijt en de lunch niet kosten vandaag.

De bus naar Bhairawa slingert zo veel dat zelfs de darmen mee zullen klutsen. Deze test heb ik goed doorstaan als we na 2,5 uur in Bhairawa in de Terai aankomen.

Hier kunnen we niet verder omdat de taxi’s en bussen staken. Er zijn nl bevolkingsgroepen die meer zeggenschap willen en die de trucjes om dit te bereiken van de Maoïsten hebben kunnen afkijken. We belanden in het zakenhotel Fawan dat in ieder geval een ac heeft en goede bedden. Er lijkt geen betere keus in deze werkstad waar we geen blankhuid tegenkomen.
Op de groentemarkt liggen de producten van honderden hard werkende boertjes te glimmen in de avondzon. De arme sloebers gunnen ons slechts een korte blik waarschijnlijk wetende dat wij niets zullen kopen. Het geeft bijna een voyeuristisch gevoel. Het is er wel ongewoon schoon. We gaan om 20.00 genieten van ons pocketveringmatras in de heerlijk gekoelde kamer.
Na het ontbijt lopen we naar het busstation. Veel winkelluiken zijn dicht en er rijden niet veel riksjas. Taxi’s zien we helemaal niet. Om de hoek van ons hotel staat oproerpolitie. Rondvragen levert pas na 2 uur een antwoord: een goed Engels sprekende agent (die heb ik nog niet vaak ontmoet) vertelt dat zij hier zijn om 2 rivaliserende lokale groepen uit elkaar te houden tijdens hun overleg. Er is geen redelijk café of gezellig restaurant in dit stadje, dus slenteren we maar wat. Dat de meeste winkels dicht zijn maakt de straf groter.

Plots komt er een taxichauffeur naar ons toe en voor 800 NPR scheurt hij ons over de weg vol met fietsers, koeien en voetgangers naar Lumbini waar een verzameling boedhatempels staat. Na 2 x aanmanen neemt de centrifugale kracht in de auto wat af. Of we vervoer terug krijgen blijft spannend.
In Lumbini dorp zou Boeddha geboren zijn. Door verschillende landen zijn/worden tempels gebouwd. Twee tanige riksjachauffeurs (een jonkie en een vijftiger) rijden zich voor ons in het zweet naar de verschillende bouwsels. Ze vinden het ongewoon als Willy en ik meeduwen wanneer het zand te rul wordt. Hier wordt adel gemaakt. Het bezoek loopt via de Germany tempel naar die van China, Thailand en Birma.

Ik vind ze allemaal tegenvallen. Rond de plaats waar Boeddha waarschijnlijk geboren is, staan diverse bewakers. De verering heeft niet de status van die van Ho Chi Min maar hem staat een vrij totalitair regime ter beschikking.

We krijgen na ons bezoek een taxichauffeur te pakken die ons naar Bhairawa terug wil rijden. Zijn kamikazeneigingen doen nauwelijks onder voor die van onze eerdere chauffeur.

We maken die avond van de restaurantfaciliteiten van ons eigen hotel gebruik simpel omdat er niets anders is.

18 november: de dag om in Garakpur (India) het vliegtuig naar Delhi te nemen. De poort van luchtmachtbasis wordt speciaal voor ons geopend. Eén wachtkamertje met 12 stoelen, een WC en de incheckbalie is het enige dat er is voor de burgers. Militairen doen de controles. Geen restaurantje dus maar de honger knaagt. De poortwachter terug opgezocht. Hij hield een riksja aan en maande ons niet meer te betalen dan 6 roepies en gaf de chauffeur instructies waar ons af te zetten. Een luchthaven van een bijzondere soort dus. De Migs vliegen ons letterlijk rond de oren.
We komen in het donker in Delhi aan. Hotel Apra inn in Karol Bagh blijkt niet aan de de kwaliteiten uit de internetsite te voldoen: geen restaurant, geen internet, en een antieke niet werkende ac. En dat voor het duurste hotel van de hele vakantie.

De laatste dag in Delhi wordt gewijd aan Mahatma Gandi. De taxi brengt ons naar een verkeerde plaats en we bezoeken het park waar hij gecremeerd werd. Vervolgens zet een (andere) taxie ons weer verkeerd af bij een monument ter ere van Indira.

We lopen nu maar naar het museum van Mahatma dat staat bij de plaats waar hij in 1947 vermoord werd. Op sokken mogen we de plek bezoeken. Het is erg indrukwekkend wat deze man betekend heeft. Hij valt in de klasse van Maarten Luther King en de Dalai Lama. Een bezoek aan het Nationaal Museum wordt verruild voor wat winkelen in Connaught place, het winkelcentrum van Delhi.

Als afsluiting van onze vakantie hebben we een heerlijk diner in het stijlvolle United Coffee House in het centrum van New Delhi.
Op 20-11-2008 vliegen we weer naar huis.

2008-11-10T06:58:00.012-01:00

Pokhara, 8 november 2008

Ons hotel in Kathmandu ligt midden in de toeristenwijk Thamel omgeven door hoge gebouwen waaronder 2 disco’s!!!. Ze maken zoveel lawaai dat je op straat elkaar amper kan verstaan. De regering heeft sluiting om 23.00 bevolen dus wordt het om half 12 rustig. Een misser dus die werd aangeraden door zowel de reisgidsen Trotter als Lonely Planet. De kamer is redelijk maar we kijken uit op muren. De honderden winkeliers hier proberen sokken, rugzakken, sieraden en kitsch te verkopen. De prijzen vormen de lokkertjes. Het kost moeite te realiseren dat je niet voor deze dingen in Nepal bent maar voor de oude kleine duistere en stoffige winkeltjes die je hier en daar nog vindt en de machtig mooie Bodnath en Kopan tempels. We wonen een crematie bij en deels daarmee samenvallende lichtceremonie (arati).

De crematie is erg indrukwekkend. Dat de kinderen een potje Kung fu oefenen op een van de verbrandingsplaatsen langs de Bagmati rivier terwijl de rouwenden bloemen strooien over het met kleurige gewaden bedekte lichaam trekt nauwelijks aandacht . Een dode hond drijft de rivier af en blijft langzaam rondjes draaien net onder de crematieplaats. De schemering is al aardig gevorderd als, nog voor het vuur is aangestoken, het maandelijkse arati lichtspel ter ere van een Hindoegod aan de andere kant van de 20 m brede rivier begint. De 2 gebeurtenissen hebben kennelijk niets met elkaar van doen. In het donker gaan we stil terug naar de schreeuwerige binnenstad. De koningsstad Patan net onder Kathmandu straalt in de ochtend een heerlijke rust uit. We lopen van tempel naar tempel. De ene heeft 5 etages (Kumbeshwar), de andere is rijk versierd met goud (Golden temple) maar de prachtigste verzameling vinden we op het Durbar plein voor een oud koninklijk paleis.

De indrukken zijn overweldigend en ik wil er verschillende keren langs lopen om alles goed op me kunnen laten inwerken. Er zijn veel mensen, zelfs jonge bromfietsers die drugs kopen maar er heerst toch een prettige rust (neemt iedereen drugs hier?) Het is donker als we in de nauwe steegjes van Patan belanden en de weg kwijt raken. We vragen vele malen naar de juiste weg maar hebben enkele malen in een rondje gelopen voordat we bij het hoofdplein van de stad terug waren. Samengepakt in een glimmende Suzuki minitaxi rijdt een vriendelijke chauffeur ons voor de laatste nacht in Kathmandu naar het hotel terug. De luidsprekers van de disco's lijken vermoeit. Het is een stuk rustiger die nacht. Een les: laat Thamel links (of rechts) liggen als je een beetje rust wil hebben in Nepal's hoofdstad.

We staan te laat op om de toeristenbus naar Pokhara te halen. Opnieuw wordt alle bagage in een taxietje gepropt. De eigenaar vraagt 200 Rupies om ons 2 straten verder te brengen. We zeuren niet maar als het 4 straten wordt en de prijs 2,5 keer meer wordt komen dan is het te gortig. Het aanvankelijk vriendelijke gezicht van de man verandert in dat van een wilde crimineel. Hij kan de pot op. De strekking van dit gezegde kent hij waarschijnlijk niet want bijna iedereen heeft hier een hurktoilet. De chauffeur van het minibusje dat ons naar Pokhara zal brengen spreekt vloeiend Engels (15 jaar in Dubai gewerkt) en krijgt gedaan dat boze taximan met 400 Rupees tevreden is. Bye bye Kathmandu.

De in de gidsen vermelde reistijd tot Pokhara van 8 uur wordt verkort tot 4,5 uur ondanks een rustpauze van 30 minuten. Het is een levensgevaarlijke weg die je beter niet kan doen in omgekeerde richting want dan rijdt het voertuig aan de ravijnkant. Pokhara ligt een stuk lager dan Kathmandu (ong. 850 m) en het is er heerlijk warm in deze tijd van het jaar. De Anapurnas laten zich van hier uit al redelijk bekijken.

De toeristische activiteiten zijn hier qua afstand gescheiden van het dagelijkse leven van de Pokharezen. In de tientallen stalletjes langs de hoofdstraat van de wijk Lake side worden duizenden Chinese, Nepalese en Indiase prullaria te koop aangeboden. Vooral de (gevluchte) Tibetanen zijn de Arabieren van Afrika. Hun glimlach lijkt volledig ontdaan van geldelijk gewin maar hun aanhoudendheid doet anders vermoeden. Over de prijs moet altijd onderhandeld worden. Na een korting van soms 60 of 70% kom je nog aan een voor hen acceptabele winstmarge. Onze dames laten zich graag (door de verkopers) verleiden. Voor kinderfleecjes, sokken, broeken en hemden laten we hen graag alleen op verkenning uitgaan. Hotel Silver Oaks Inn laat ons voor 10 Euro's per nacht in ruime kamers slapen. Als je er 's middags op tijd bij bent is de douche lekker warm. David's restaurant in ons straatje levert voor de helft van die prijs een superonbijt . Voor 4 personen wel te verstaan. Simone heeft geld ingezameld voor het afbouwen van een dorpshuis(je) in het plaatsje Ghachock op een 3 uur lopen van Pokhara. Hier waren we 4 jaar geleden met de gids Rami Dahal die in hier opgroeide en nu tijdelijk in Oslo werkt om te sparen voor zijn terugkomst. Omdat het huis nu in gebruik is als collectieve melkkoeling waren we gevraagd iets te doen voor de lokale SHHP (self help health post). De 2 werkers daar maakten een lijst op waarna bij de lokale middenstand medisch

instrumentarium, 4 wachtkamerstoelen, een kast en waterfilterwerden aangeschaft. Het resterende geld wordt aangewend voor het cementeren van de binnenmuur van het dorpshuisje. De gezondheidswerkers leken bijzonder blij met de nieuwe spullen en de volgende dag werd een kleine ceremonie gehouden.
We kregen slingers omgehangen en op ons voorhoofd werd een kolossale rode tika aangebracht.

We verbleven in Ghachok op het (zeer) eenvoudige boerderijtje van de ouders van Rami. Het bleek oogsttijd te zijn. Er wordt dan zolang het licht is een enorme fysieke inspanning verricht. Iedereen wordt opgetrommeld. Zo ook Rami's broer en vrouw, zijn zus en vrouw die in de stad wonen. Toen kwamen wij daar ook nog eens bij voor 3 nachten.

We deden wel ons best op het veld maar onze bijdrage was waarschijnlijk meer symbolisch.

De familie Dahal(en waarschijnlijk de meeste Hindoes daar) heeft een uitgesproken set regels die de rechten en plichten tussen de leden bepaalt. Rami's vader is een bijzonder rustige stille hardwerkende man en ik weet niet of zijn 17 jaar jongere vrouw (49) of hij thuis de scepter zwaait. Ook al eten we 's morgen,'s middags en 's avonds dal baht (veel rijst met curiegroenten en linzensoep) het wordt met liefde klaargemaakt op het open houtvuur in de keuken Deze is met een gordijn afgeschermd van de woonkamer die vroeger deze functie had. Een spierwitte mot en grijze 8 cm grote spin op het teerzwarte plafond waken er 's nachts. De 2 banken in de woonkamer zijn onze bedden. Als 's morgens de zon nog niet zichtbaar is en de rook van de keuken dat door het gordijn komt mijn neus vervelend prikkelt wordt het tijd om aan opstaan te denken. Niet erg als je om 21.00 naar bed bent getogen. Op de 2de avond van ons verblijf wordt er door een buurman een kip geslacht. Onze gastheer spreekt zijn fles Royal Stag whisky aan en de vrouwen brengen ons wat nootjes. Ook enkele mannelijke buren delen het grasmatje dat op de kleirode vloer wordt uitgerold. Er wordt veel, vaak non-verbaal, gecommuniceerd.

Het eten smaakt mij goed. We worden van gast naar familie gepromoveerd.

Met Rami's broer Shankar maken we de volgende dag een dagtrek naar het noordelijker Goropani (warm water), een plek langs de vrij wilde Setirivier waar warmwaterpoeltjes liggen. Die laten we voor wat ze zijn en genieten van de landelijke activiteiten en de fascinerende gezichten op de reuzen van de Himalaya.

2008-11-04T14:24:00.006-01:00

Pokhara, Nepal 3 november 2008.

Sommigen zullen al eerder een bericht van ons hebben verwacht maar als je met z,n vieren bent er veel gepraat, gewandeld, gekoffied en andere dingen gedronken. Daarnaast had ik onze ervaringen van 10 dagen al netjes op de PDA staan maar door een electronisch ongeluk werd alles gewist. Dat was huilen. Dus beginnen we opnieuw.

We bezochten Dubai luchthaven midden in de nacht waar het net zo druk is als op Schiphol overdag. Het lijkt dat de in wit gestoken arabieren door hun welvaart te lang geworden zijn om kamelen te berijden. In New Delhi worden we opgewacht door een taxichaufeur van hotel Tara Palace. Ons paleis vindt hij in een 3 meter breed steegje in Old Delhi dat ook gedeeld

wordt met een handelaar, een straatschrijnwerker en een vuilsorteerbedrijfje. Overigens, de naam van een hotel hier zegt niet veel. Palace, resort, guesthouse, house kunnen van 1 tot 5 sterren varieren evenals de buitenkant. Ons paleis ziet er in ieder geval van binnen goed uit. Het is inmiddels tegen de middag en we zweven tussen vermoeidheid en de prikkelende werking van onze nieuwe omgeving. Het kost moeite om het middagdutje niet uit te laten lopen tot een volledige nachtrust.

We gaan op stap in onze nieuwe omgeving. De onderste 50 cm van Delhi lijkt alleen te bestaan uit voeten, voertuigen en asfalt. We schuifelen mee en verkennen de grootste maar

architectonisch niet erg interessante moskee van India, (25000 plaatsen). Het rode fort is wel mooi. De lange hoge muur van het fort straalt rust uit. Bij de Lahore poort staan militairen achter mitrailleurs op landrovers . Het is een plaats waar politieke discussies worden gehouden. Een tiental in lange witte kleding gestoken en van baarden voorziene mannen lijken dat ook te doen.

Slingerend tussen de Tata vrachtwagens, bussen en mini mpvs brengen 2 magere indiers ons in hun fietsriksja naar een restaurant. De chauffeur die Willy en mij vervoert weegt amper 45 kg en staat meestal op de trappers. Zijn beenspieren zijn echt voer voor fysiologen.
De indische keuken is erg geraffineerd maar of we de smaak echt kunnen waarderen is wegens mijn vermoeidheid toch twijfelachtig. Omdat een riksja en de meeste andere voertuigen geen licht (aan) hebben gaan we liever te voet terug naar het hotel. Delhi kent 2 werelden: één bij dag en één 's nachts. Die lijken maar weinig overeenkomsten te hebben. Toch komen we aan bij Tara Palace en vallen in een diepe slaap.

Na een wat te doorzichtige poging van de hotelmanager om ons meer te laten betalen dan was afgesproken bracht een taxi ons in 1 uur en 15 minuten naar de luchthaven om naar Bagdogra in West Bengalen te vliegen. Na enig onderhandelen zullen we na 3 uur voor 22 Euro in Darjeeling zijn.
We komen in het donker aan. Dat is meteen de gelegenheid voor Madeleine en Willy om voor de eerste keer in he openbaar hun rugzakken te proberen. Na diverse nees komen we de enige 2 heeel grote kamers van het Shangrila terecht. De enige oveeenkomst met de dure bekende naamgenoot is het sanitair. De matrassen zijn nauwelijks 5 cm dik. De volgende dag dalen we de Nehru road af naar het veel gezelliger Tibetaanse Dekeling hotel. Het eten van hun simpele restaurant is een genot en dat voor 15 euro met zijn vieren. Wegens een tekort aan kamers regelt de gastvrouw voor Willy en Madeleine een mooie kamer in een nabij Tibetaans conferentieoord. Bij ons afscheid krijgen we een Tibentaanse sjaal omgehangen.

De omgeving van het op 2100 meter gelegen Darjeeling is prachtig. Vaak is er zicht op een van die kolossale 8000ders. Doordat het vrij dicht bevolkt is komen we bij onze wandeling buiten de stad altijd mensen tegen. Degenen die ons niet aanschieten voor een praatje worden soms door Willy aangesproken. Tegen het donker komen we terug.
Kalimpong ligt op zo'n 2 uur rijden van Darjeeling en is onze volgende bestemming. We worden bij he hotelletje met de naam Cloud9 aan de Abbey road met open armen ontvangen door de grijzende en van snor voorziene Tibetaanse gastheer die een enorme gelaatstic heeft. Hj is een fanatieke Beatle fan die in ons een willig gehoor heeft gevonden. Na een Bhutaanse maaltijd waarvan de kwalteiten alleen in superlatieven kan worden beschreven pakt onze gastheer zijn gitaar en zingt op verzoek. Willy lijkt zijn Beatletijd het meest intens te hebben beleefd want hij kent de meeste melodieen en titels. Onze acteur komt bijna in een trans en zijn tic verdwijnt volledig. Hij gaat wel lang door en tot mijn schrik kan ik een geeuw nauwelijks onderdrukken. Hij bemerkt dat en belooft na nog een song ermee op te houden. Na 4 gaan we naar bed en de zachte maar continue regen wiegt ons in slaap.

De volgende dag lopen we in de regen via een militair kamp naar een tempel. Sommige militairen dragen er opvallend mooie hoofddeksels en dito uniformen. Ze nemen zichzelf duidelijk erg serieus. Zou dit een kwekerij van hanen zijn? Als we terug in het stadje komen gaan we naar de markt. Daarna worden bij de kapper voor 0,75 eurocent mijn haar, hoofd- en schouderspieren bewerkt. Dit alles neemt bijna 1 uur in beslag. Ook Willy staat er weer als herboren bij na een soortgelijke behandeling.
In de verte horen we traditionele muziek en als we afdalen in de plaatseljike voetbalarena worden enkele Indiers die op de eerste rij stoeltjes zitten te luisteren wegestuurd en krijgen wij 4 plaatsen toegewezen. Volksdans en muziek lijken hier te leven want het zijn bijna allemaal jongeren de ze uitvoeren.

Van Kalimpong dalen we in 2 uur af naar de India-Nepalse grens bij Kakarbitta waar we in de rij staan om door een licht geiriteerde ambtenaarzowat alles wat er in ons paspoort staat over te laten schrijven . Aan de Nepalese kant moet ik de grensbewakers uit hun kaartspel halen om voor 40 US$ hun land in te mogen. We willen eigenlijk graag naar Janakpur op een 5 uur busrit afstand maar de weg over de 2 maanden gelegen uit zijn oevers getreden Sapti Kosi is nog niet hersteld. De busronselaars zijn heeeel vervelend en proberen ons mee te sleuren in hun voertuig. Toen bleek dat onze bestemming vandaag niet meer haalbaar was hebben we voor de volgende dag een vlucht naar Kathmandu geboekt.
Tijdens ons hotelverblijf in Kakarbitta kregen we gezelschap van kakkerlakken en muizen maar wat kun je verwachten voor 4 euro per kamer.
Onze reisagent rijdt zelf mee naar het vliegveld in Biratnagar. We betalen hem ter plekke. Zelfs als we vlak voor het scanpoortje staan probeert hij nog wat meer geld af te troggelen. Zo gaat dat hier. De wachtruimte van de luchthaven lijkt een bunker met een hoog plafond met vele uit het lood geslagen ventilatoren. Het vliegtuigje waar we in moeten stappen is van een niet aangeduid merk maar de verf erop is vers en de hostes aardig en mooi. een mooiere begrafenis lijkt niet denkbaar. We krijgen na binnenkomst een snoepje aangeboden en mogen uit een bol een plukje katoen trekken. Tegen het lawaai was dat. Nu heb ik nog nooit zoveel lawaai gehoord als in India maar het geluid dat dit vliegtuigje maakte viel mij reuze mee.

Kathmandu: Shree Tibet Hotel in de Tamel werd onze keuze.
We zijn nu, de 4de November, in Pokhara. Om niet de hele dag achter mijn PDAatje te moeten zitten laat ik het nu hierbij en komt er, hopelijk snel een vervolg.
Veel groeten van ons alle vier.

2008-10-20T17:32:00.014-01:00

Terneuzen- 21-10-2008- Bouwel

Na wat verschuiven van vluchten gaan we dan toch op pad naar West Bengalen en Nepal voor een 4 weekse trip.
Ons gezelschap: Simone, Madeleine, Willy en Aik. Ja, hetzelfde equipe als begin 2007 naar Zuid-Afrika. (Dat gezelschap moet wel bevallen zijn)

De luxe van Zuid Afrika wordt nu ingeruild voor de Indische chaos die ook de Himalaya bereikt heeft en het serene, wat mystieke, en naïeve Nepal.
De eerste nacht slapen we in Bouwel en gaan in de voorspelde regen naar Dusseldorf.
We vliegen na een nacht in Dehli (Hotel Tara Palace ) naar het West Bengaalse Bagdogra en vandaar naar Darjeeling met een jeep. Kalimpong en Kursuong staan op het programma maar dat hangt af van onze ervaringen. Helemaal in het oosten van Nepal gaan we de grens over en volgen de laagvlakte (de Terai) naar Janakpur. Onze Nepalese gids in 2004, Rami Balharam, adviseert om via het natuurpark Chitwan naar Kathmandu te gaan. Daarna gaan we naar Pokhara en dan op een of andere mannier naar Delhi terug.

In de ochtend komen we aan in Dehli. We moeten onze ogen bewust open houden. De typisch Indische geur van verbrand afval hangt in de vorm van smog over de stad. De grootste en meest lawaaierige wint in het verkeer. Het kent zijn eigen regels.

2007-03-17T14:24:00.000-01:00

Zondag in de Kleine Karoo

De koele ochtendlucht van de Kleine Karoo komt onze slaapkamer binnengestroomd. Een kamer in een huis in Ladismith dat meer dan 100 jaar geleden in opdracht van een rijke volstruisboer werd gebouwd. Gisteren zijn we daar vanuit Wildernis aan de kust via Herbertville en van Wijksdorp in de droge hitte (38 graden) rond 16.00 aangekomen. De weg was stoffig en verlaten. Totaal zijn we op een 110 km 2 auto's tegengekomen. Een sporadisch huisje verklapt dat minimale landbouw of veeteelt mogelijk is. Langs dit stoffige grondpad loopt een vrouw en een man met een baby op de rug. We nemen ze mee want ze moesten nog een uurtje (te voet) verder zijn. Het gelaat van de donkerbruine man is diep doorgroefd en het zweet loopt langs deze natuurlijke kanaaltjes naar de kin. Zijn gescheurde vieze T shirt en broek lijken zijn uitgaanskledij want hij kwam net terug van een trip naar zijn familie. Hoewel de communicatie wat moeizaam verloopt door zijn platte, en mijn Hollandse, Afrikaans hoor ik dat hij voor boer Frans (de achternaam heeft hij niet direct paraat) werkt die 2 boerderijen heeft. We zetten hem en de vrouw met baby af bij boer Frans. De auto is gevuld met zweetlucht en een enkele vlieg. De AC verdrijft beiden.

Na een uitgebreide fotosessie in Ladismith volgt een avond in de warme buitenlucht bij het restaurantje tegenover de massieve NG kerk. Man en vrouw verdeelden het werk.
De volstruisbiefstukken waren te overdadig. Onder lichte invloed slenterenden die late zondagavond 4 jubilados door de brede straten van dit Karoo dorp aan route 62. De bedden waren als de beste in de hemel evenals het ontbijt op de victoriaanse veranda. We namen vroeg in de ochtend afscheid van de gepensioneerde eigenaar en zijn vrouw. (ex klinisch psycholoog en dominee) en zochten het stofpad weer op. Richting Montagu nu. Het is de bedoeling een plaatsje te krijgen in het Anijsberg natuurpark. We misten helaas de ingang en vonden een onderkomen in het Kradauw guest house in Barrydale. Leon Riley en vriend Dennis runde op een originele wijze een simpel maar schoon onderkomen voor reizigers. Leon was adjunct-manager geweest bij Barclay's Bank in Toti. Hij had op het moment van onze aankomst bezoek van een collega die in Warner beach bij Hedwig in de klas had gezeten . De wereld lijkt klein.

De laatste maandag van de vakantie gaat, op aanraden van Leon Riley, naar NR De Hoop aan de Kaapse kust. Een oude boerderij die lang geleden is overgenomen door Cape Nature (dat heette indertijd zeker anders zoals alles en zelfs iedereen de laatste 10 jaar van naam lijkt te zijn veranderd). In ieder geval kon de toenmalige boer als hij op het dak van zijn huis zou hebben gestaan gezegd kunnen hebben: "Alles wat U kunt zien is mijn eigendom".

De stilte vernedert en wandelen tussen de elanden en apen is al na een dag normaal. De patrijzen komen ‘s morgens uit de hand de kruimels pikken. Het zicht is er bijna einderloos. We moesten aanvankelijk genoegen nemen met onze tenten maar nadat de telefoonverbinding met Kaapstad was hersteld (dieven hadden een flink stuk koperdraad gestolen) kregen we chalet no 10 met een volledige uitrusting en een schone (betonnen) vloer.

Onze woonkamer annex keuken wordt regelmatig gescand door een ons niet bekend kleurig vogeltje. De bedden waren uitstekend en de sterrenhemel incluis het de Melkweg zorgden voor perfecte nachtelijke ervaringen. Dit alles natuurlijk na een braai op een 1,5 meter brede gemetselde put (waarschijnlijk om te voorkomen dat niet alles zou afbranden). De zee zorgde voor nieuwe ontdekkingen in de poeltjes en de frisse wind voorkwam dat je voelde dat je verbrandde. Een Belgische red neck was het gevolg.

Madeleine heeft haar verjaardag op een primitieve maar originele wijze moeten vieren. De heuse halsketting van lokale bladeren en een slinger van vele pagina's uit de Knack en natuurlijk een zonnige stemming en kussen maakte de dag uniek.

De Hoop was onze laatste kans niet weg te hoeven maar het mocht niet zijn. Na 2 nachten trokken we verder de Weskaap in op weg naar Sommerset Wes. Andri en Danette N leiden daar zo’n beetje een nomaden bestaan door tussen Nederland en ZA te pendelen. Wij vieren werden als prinsen (en prinsessen) onthaald en na een aanvullende les in braaien werd er heel veel Zuid-Afrikaans, Nederlands en Vlaams cultuurgoed besproken. De nacht was warm en de laatste van onze reis. Willy en Madeleine bezochten Kaapstad en wij kletsten verder in Somerset totdat we aan vertrekken moesten gaan denken.

Om 22.15 klommen we in de Airbus nadat we een mooie maar shagrijnige dame met gemak de grens van professionaliteit hadden overgetrokken omdat we niet mee mochten met het vliegtuig waarvoor we geboekt hadden.

Toch viel het niet mee de Zuid-Afrikaanse zon te voor het laatst te zien ondergaan.

2007-03-07T05:48:00.000-01:00

Kirkwood 6 maart

Kirkwood is een kleine Afrikaans sprekende gemeenschap op 25 minuten van Addo olifanten park. Vroeger een klein met staaldraad en oude rails omheind gebied dat de laatste Kaapse olifanten beschermde die na een grote slachtpartij rond 1931, al of niet gewond, werden beschermd.
Laat ik beginnnen waar we eerder zijn gestopt: bij ons vertrek uit Queenstown. De (zwarte) familie die daar op de van Riebeekstraat een prachtige B&B uitbaat werd bijna integraal gefotografeerd. Pa niet want die werkte bij de lokale politie en wilde zijn gezicht liever niet vastgelegd hebben (nog restant van weleer?)
Het spoorwegstation van Queenstown is een kerkhof voor oude breedspoorstoomlocomotieven. Een dertigtal (!!!) staan daar reeds jaren te veroesten. Bij een enkele is zelfs het remblok blijven zitten zoals het touw om de hals van een geslachte geit. De roest, openstaande stoomketels en massieve rondslingerende aandrijfstangen ontdoen deze eens zo belangrijke machines van hun waardigheid. Tot stof zult gij wederkeren. Uiteindelijk deed de hitte op het emplacement ons naar ons gekoelde Chevy verlangen.

De volgende bestemming was Vir Rivier natuurpark. 27 km onverharde weg met ontelbare gaten en bobbels scheidde ons doel van de teerweg nabij Alice. Vijf 5 minuten voordat het hek zou sluiten mochten we onze namen, auto- en paspoortnummers op het bekende schrijftableau noteren. De giraffen verwelkomden ons. Hun wat verwonderde blik deed ons vermoeden dat ze wat inzicht hadden in menselijke gedrag. Mvubu lodge heette ons onderkomen. Twee bedden op de begane grond en 2 onder het rieten dak waar het s'nachts afkoelde tot 28 graden. Simone en ik besloten de 2de nacht op the terras te gaan slapen met het geluid van de stroomversnellingen van de Grote Visrivier op de achtergrond. Het 2x2 m zwembad maakte ons als kinderen zo blij.
Na de marteling van de terugweg naar Alice leidde het perfecte teerpad ons op 1 maart naar Graaff Reinet waar de betrokken hemel en de afwezighed van mensen de spierwitte Nederlands-Kaapse huizen de aanblik gaven van een verongelijkte tiener. We besloten terug te komen en gingen op weg naar Groenvlei, een boerderij die we nog kenden van 2 jaar geleden. Lynn Minaart, de eigenaresse van het oude managerhuis op Groenvlei zei dat we in huisje Zuid en Noord moesten trekken. We hadden 2 badkamers , 4 slaapkamers en een zaal met biljarttafel tot onze beschikkng.
Het was er minder dan 15 graden en het regende. Een te forse verademing van de 38 van de voorgaande dagen.

Het eten was overdadig met o.a. pumkin, niertjes, kudu en natuurlijk het heerlijke Karoo lamsvlees. Als je als schaap 3 hectare ter beschikking hebt dan kan je een beetje kieskeurig zijn. De kruiden van de Karoo maken het lamsvlees tot culinair genot.

Regen, storm en kou waren 3 dagen onze partners. Met modder aan de zolen komen wij aan bij de citrusboerderj Cleveland van Irena en Dubs Stiemie in Kirkwood. We worden meer dan gastvrij ontvangen en na een heerlijke Stein zinken we neer op ons zachte matras trekken we de met eigen ganzendons gevulde dekbedden op tot de hals. De nacht is 10 uur lang.

Addo laat die dag zijn olfanten, vlakverks, Burcell zebras en buffels zien. Het lijkt een toekomstig Krugerpark.
We hebben heerlijke reisgezellen en de bobbels en kuilen van de natuur worden erdoor geeffend. Onze reistijd lijkt te kort. Ik denk toch al met wat meer regelmaat aan kinderen en klenkinderen. We gaan dat gevoel met een bezoek aan de struisvogelboerderij een bietje verdring. Jullie sal nog van ons verneem.

4 ZA gangers.

2007-03-01T09:03:00.000-01:00

Queenstown 1 maart 2007

March madness is het gevolg van de hitte die er nog in deze maand is. Queenstown in de Oostkaap op precies 1000 m hoogte doet er ook aan mee maar is s'nachts lekker fris vooral na het heerlijke onweer van gisteravond.
Er passeerde veel in de dagen dat we 2000 km aflegde. De save landing en de tocht naar Piet Retief vormden de start. De hitte overdag is zonder AC teveel voor onze verwende lichamen. Willy en Madeleine's Nissan had geen functionerende AC wat leidde tot vreemde posities van de bijrijder als we in ons heerlijk gekoelde Chevy door de achteruitkijkspiegel keken. In het uitmuntende Ithala park bracht een van een nette stropdas voorziene vertegenwoordiger van Hertz een goed gekoelde babychev. Het wild kon nu met een frisse blik worden bewonderd. Een wandeltochtje met een weinig spraakzame bijna bejaarde gids leverde behalve rust niet veel nieuwe dingen op. De hoop rees toen een bruine steen op minstens 1 km voor een rhino werd aangezien.
Van Ithala naar Amy (72) en Michel (78). Onverslijtbare inwoners van Nongoma die nog een B+B runnen. Amy was huisdokter en later medisch directeur van het St. Benedictine ziekenhuis. Nu heeft ze nog een AIDS project lopen. Michel is amper grijs en altijd behulpzaam.

We ontmoetten de blinde Velaphi (=waar kom jij vandaan) in zijn 2x2m kamer bij het ziekenhuis. Hij werd in de 70tiger jaren te vondeling gelegd en werd vaak mee naar ons huis genomen. Hedwig is zijn zus zegt hij en wij zijn ouders. Hij had sinds 2 jaar een vaste instelling als telefonist en heeft zijn ontspanning in een lokale band. Zijn 2de kindje was gestorven maar hij wist niet waaraan.

De kinderafdeling van benedictine zag er prima uit en de trotse hoofdzuster toonde de bekende kamers en haar tegen de wand geplakte stellingen. Er zijn nog geen medisch specialisten in Benedictine.

Tijdens een bezoek aan Modesta (ons vroegere huismeisje, nu 66 jaar) in Mtubatuba waar ze en uitstekende heerlijk winderige woning heeft wisselenden de gogos (grootmoeders) wijze gedachten uit. De nacht brachten we door aan zee (Mtunzini) hot en humid maar mooi. Via Durban, waar scheurende formule 1 racemachines de toegang tot de Marine parade blokkeerden, bezochten we de huidige eigenaars van ons vroegere huis in Winkelspruit en kregen een uitgebreide uitleg over de veranderingen die ze gepleegd hadden in de laatste 15 jaar.
Injisuthu is een min of meer onbekend park in de Drakensbergen. Een echte aanrader. Drie dagen wandelen zonder enige tegenliggers waar vind je dat nog. Dagelijks een braai met boerewors en een paar Castle bier zonder gewichtstoename vind(en) ik (wij) een goede manier van vakantievieren.

De volgende stop was Kokstad waar de tenten op de wei aan de rand van het stuwmeerje van Mt.Currie gedeeld moest worden met moeder en dochter zebra. Het Cassandra restaurant deed de bezorgdheid over ons gewicht weer toenemen. Een probleem dat Simone, Willy en Madeleine minder kennen.
Van Kokstad via Umtata, waar we het museum van Nelson Mandela (heel ontroerend) bezochten, dwars door de Transkei naar Queenstown. "How did you for heavens sake got here" zei een medegast in het voortreffelijke lokale Black Swan restaurant.
Ons B+B bij een niet blanke familie was perfect en voor een zacht prijsje. (350 ZAR voor 2!!!!). We gaan nu nog enkele roestige stoomlocomotieven bekijken en dan naar Great Fish river nature reserve. Een nieuwe verrassing.

Er zijn hier niet veel intenetcafes en van ADSL hebben ze, naar het lijkt, alleen maar gehoord. Excuses voor de taalfouten.

Aik ook natuurlijk namens Simone, Willy en Madeleine.

2007-02-06T12:34:00.000-01:00

A South African Experience

5-2-7

De voorbereidingen van onze SA trip met Willy en Madeleine zijn in volle gang. Behalve het vliegtuig heb ik deze keer niets geboekt. Het is het einde van de zomer en ik speculeer op de grandioze afwezigheid van mensen die bijna hetzelfde zoeken als wij.

Het is voor Willy en Madeleine de eerste keer naar SA. Als we langs Mkhuze, Umfolozi, Mtubathuba etc reizen zullen Simone en ik dan ongetwijfeld veel herinneringen ophalen van onze eerste jaren daar. Ondanks het feit dat dit de 3de reis daarheen is in het laatste decennium blijft het toch weer spannend maar niet van onzekerheid maar van vreugde.

8-2-7

Je hebt nog 10 nachtjes om goed te slapen daarna wordt het s’nachts bijna volledig stil met vooral krekels en onschuldige bushbabies als enige auditieve getuigen van Darwin’s theorie. De onweersbui die de stofweg in een modderpoel veranderde is dan al gepasseerd. De lucht wordt weer blauw maar het is te laat voor de zon. Voor een korte tijd is het fris. De Castle Lager, een product van de grote concurrent van Imbev, blijft toch verleidelijk verfrissend. http://www.castlelager.co.za/ .

Dat wat ik hierboven schets kan je verwachten op de eerste avond. Hopelijk in Mkuze wildreservaat. http://www.zuid-afrika.nl/id/1/85/mkhuze_game_reserve.html. Het zal er wel warm zijn maar er is ergens een zwembad in de buurt. http://www.kznwildlife.com/mkhuze_acc.htm . Mogelijk zijn er muggen die iets van ons willen. Het voederen der dieren is ten strengste verboden: dus lange mouwen, en lange broek natuurlijk, deet (20%) als moeder mug s ‘avonds wakker wordt. Hun presentjes zijn ook niet welkom maar die hebben ze gelukkig niet vaak bij zich. http://www.sa-venues.com/malaria-risk-areas.htm. Het gras is aan het verdrogen en ziet misschien al wat geel. De meeste wilde rakkers kunnen zich hier niet achter verbergen. S’morgens vroeg, als de toeschouwer nog een wat zwaar hoofd heeft en het wild hongerig, is hèt ontmoetingstijdstip om geheime verdragen te sluiten tussen mens en dier. Als dat verbond gesloten is wil je steeds meer zien van onze mede aardbewoners. Laat je niet te veel verleiden want alleen wij begrijpen iets van deze overeenkomst. Het gevoel dat je er genoeg van hebt duurt maximaal één nachtrust.

Na een 36 tal uren blijven onze bondgenoten achter en gaan wij achter glas. Het glas van onze Toyotas wel te verstaan. We duiken dan diep Zululand met zijn Jabulanis, Ndwandwes, Mthembas, Dlaminis etc. naar Nongoma (http://en.wikipedia.org/wiki/Nongoma) waar Simone en ik 3 jaar hebben mogen vertoeven en Joris Mthemba en Inanda werden geboren.

2006-12-12T20:21:00.000-01:00

Walvissen, wind en weemoed.

S.Martin dl Andes 8-12-2006
In dezefde zee als waar de Fransen hun Bretonse mosselen kweken zoeken we naar walvissen in Puerto Pyramides zo'n 42 graden zuiderbreedte. Alles draait hier om deze ballenas die waarschijnlijk nu meer geld in het laadje brengen dan deblubber als ze geslacht worden. Met de rammelende bus waren we van 90 km ver gekomen om die beesten te zien. Half december hebben ze meestal gedaan met paren of baren en de eerste opvoeding is dan afgerond. Ze gaan dan elders hun vertier zoeken. Het is dus spannend of ze er nog wel zijn.
De boot, met van gele zwemvesten voorziene toeristen aangekleed, wordt van het strand de oceaan ingeduwd. De 2 Mercury giganten maken er een speedboot van. Vol verwachting klopt het hart (het is per slot bijna Sinterklaas) Alleen de schipper weet hèt. Hij ziet als eerste een zuidkaper en kanaliseert de opwinding van de passagiers zodat de boot niet naar een kant overhelt. We zien er velen, van ver en dichtbij. Ze zijn mateloos rustiger dan de menselijke toeschouwers. Alles laten ze niet van zichzelf zien. Eigenlijk zijn ze ook behoorlijk lelijk met witte aangroeisels op hun kop en een wat kromme rug. Alleen hun snuit en staart lijken ze mooi genoeg te vinden om te tonen.
Ik betrap me erop dat ik zoveel foto's neem dat ik deze kolossen alleen door de camera zie. Enkele spectaculaire sprongen mis ik daarom en ook het fototoestel die niet registreert te laat vanwege de sluitervertraging. Stom. Ik stop mijn product van de laatste technologie in mijn rugzakje.
Na een uurtje of zo zijn we meer dan voldaan en er moet een nieuwe lading mensen worden opgehaald. Op volle snelheid beukt onze boot zijn weg naar het strand.
Nog steeds onder de indruk zwerven we wat rond in het gehuchtje totdat onze rammelbus ons terugbrengt naar Puerto Mandryn.

Punto Tombo, een 200 km an Puerto Mandryn, is de woonplaats van een 300.000 pinquins. Je ziet, ruikt en hoort ze. Ze lijken in hun gedrag erg op mensen en laten zich nog net niet aaien. Busladingen trotseren de 60 km stofweg om deze medebewoners van onze aardbol te zien. Die het dus ook wel leuk lijken te vinden. De pinguins rusten veel, scharrelen wat en nemen af en toe een duikje in de golven wat hun duidelijker gemakkelijker afgaat dan bewegen op het land. De Magelaentjes stelen ons hart en het vertrouwen in de diersoort die ze in het verleden het leven heeft zuurgemaakt is bemoedigend.
Het moet gezegd worden dat de Argentijnen erg veel doen aan de bescheming van de natuur. Het lijkt diep te zitten. Bijna nergens in een natuurpark zie je enig afval. Daarom is mijn 2de stelling: de Argentijnen praten niet alleen over natuurbescherming maar het is een deel van hun dagelijks leven.

Bussen gedurende de nacht waardeer ik hoe langer hoe meer. In onze volgende traject blijven we op gelijke hoogte door naar het aan de voet van de Andes liggende Bariloche te gaan. De eindeloze steppen maken plaats voor Zwitserland: groene dalen en beboste hellingen van met sneeuw bedekte toppen en ijskoud aandoende immens grote meren in oude gletscherdalen. Het lijkt me bijna onmogelijk maar ik droom niet als de slaap vertrokken is en de bus langs het lago Nahuel Huapi naar Bariloche rijdt.
Voor 50 pesos (18 US dollares) krijgen we een bed in hosteria Wilkert. We slenteren als echte toeristen wat rond in deze vrij grote stad die het vooral van ons soort mensen moet hebben. We zijn liever wat meer onder de lokale bevolking dan onder medetoeristen. Iets wat ons tot heden nauwelijks is gelukt. Of is er een omgekeerde relatie tussen de prijs van de overnachting en het kontakt met andere mensen? We missen het erg tot heden.

8-12-2006. We worden onverwachts ondergedompeld in het lokale vertier: 3 folkoredagen in San Martin de los Andes vlak bij Bariloche. Commercie is een belangrijke ingrediënt: veel sieraadjes incluis fluiten en kaboutertjes wiens natuurlijke uitgangen moeten dienen om geurstokjes vast te houden. Wat vooral opvalt is het braden van schapen op immense vuren. Ook wordt op elke hoek van de plaza een kampvuur gemaakt waar stukken boom van wel 1 meter doorsnee tot as moeten vergaan. Geen brandweer te zien ook al zijn de meeste gebouwen rond het plein van hout. Kennelijk vertrouwt men hier op de individuele verantwoordelijkheid. We genieten van de glühwein (het is dus echt een beetje Zwitserland hier), empanadas en andere zuidamerikaanse lekkernijen. De eerste nacht draagt de wind de muziek vele km ver tot in onze slaapkamer. Geen boenkeboenkeboenke maar Andesmuziek waardoor we rustig kunnen inslapen. Rond een uur of 4 klinkt het nog steeds maar de audientie is nu niet meer te horen.
San Junin de los Andes ligt op 45 km van San Martin. Nog nauwelijks ontwikkeld. Het nationale park Lanin dat hier vlakbij ligt is een juweel. We genieten van een 14 km goed aangegeven pad naar de basis van de besneewde vulkaan met dezelfde naam. Door een licht bos met een licht stijgend pad (300m/2 uur) met wild stromende riviertjes en volledig natuurlijk bos waar jong en oud een plaats heeft. Af en toe laat de oude Lanin zich zien. Nog nooit heb ik zo'n mooi stuk natuur beleefd. Voldaan gaan we terug, af en toe met wat meewoed door het stof dat onze Clio doet opwaaien omkijkend.

We rekenen onze laatste kosten uit hetgeen het einde van deze vakantie inluidt. We gaan woensdagnacht naar Mendoza en dan over de Andes naar Santiago de Chili waar op het einde van middag 2 plaatsen gereserveerd zijn bij Air France.

2006-12-02T21:10:00.000-01:00

Naar Salta

We hebben het eens geprobeerd: een nachtje in de bus. In daglicht zijn we 550 km naar het zuiden afgezakt met een bus die zeker elke 50 km (dus 11 x) stopte. 10 uurtjes deed die er dus over om uit de provincie Misiones te komen. De historie van dit gebied sprak mij wel aan. De Jezuiten hebben indertijd de bekeerde indianen bijeen weten te krijgen in z.g. missies die kleine zelfstandige stadjes vormden. Zelfstandigheid was een doorn in he oog van de Spanjaarden die er na enige tijd korte metten mee maakten. We zijn maar niet gaan kijken naar de nog resterende ruines en kwamen daardoor 's avonds laat aan in Resistentia waar we snel de nachtbus te pakken hadden die ons naar het noorden bracht. Het bekende recept van alkohol en een halve slaappil werkte dit keer alleen bij Simone en ik voelde me dan ook aardig chagrijnig worden toen de derde bus in deze trip ons van Tucuman (geen Turkse stad) naar Salta bracht. Het vervelende is dat ik nauwelijks nieuwe dingen opneem in een halve slaaptoestand. Bedrust is dan ook de oplossing en die vonden we in Hosteria Elena midden in de stad. De fan in onze 3 bij 3 slaapkamer moest ons afkoelen want het was inmiddels een 35 graden geworden. Dat lukte maar ten dele. De douche bracht uitkomst. Ja, die hadden we ook nog. Wel werd dan WC, wastafel en het hier altijd aanwezige bidet ook nat maar die extra vochtigheid deed het resultaat niet beïnvloeden.

Salta ligt in het noordwesten van Argentinie. Een grote stad waar ik weinig zinnenprikkelends vond. Wel kun je een zeer malse biefstuk van een 200 a 300 g met en wijntje en salade voor een $12, voor z'n tweeën wel te verstaan, verschransen. Dit alles werd door Juan van Restaurante La Posta deskundig opgediend. Juan is een midden veertiger met donker glimmend haar en een scheiding juist uit het midden. Hij is kleiner van stuk dan de doorsnee Argentijn. Hij draagt een wit-zwart gestreepte lange schort en een pijnlijk wit hemd. Juan kent zijn vak. Het omdraaien op je stoel betekent voor hem een spurtje naar je tafel. Hij is ook deskundig en weet dat biefstuk punte (doorbakken) 15 minuten moet grillen. Juan is altijd vriendelijk maar maakt dan ook weinig fouten die boze opmerkingen uitlokken. Juans inkomen wordt voor een groot gedeelte bepaald door de fooi (propina) De kwaliteit en kwantiteit van zijn dienstbaarheid wordt dan van levensbelang. Mijn ervaring is dus dat zeer vele NL aspirantobers best wat geld aan een lesreisje naar Argentinië zouden mogen spanderen.

Supereten, superservice voor een super mild prijsje lijkt stelling No1 over Argentinië te worden.

De firma NOA leverde ons en knalrode Gol, zo heet een VW Polo hier, met net genoeg deuren om erin en eruit te kunnen. Zonder franjes, een soort luxe Trabant. Er stond 32000 km op de teller en de bandjes waren bijna spekglad. Met ruwe wegen weet ik niet of dat belangrik is maar Argentinië heeft ook veel mooi glad asfalt en dan is het een ander verhaal. In ieder geval betekende het voor ons slechts 1 lekke band op die voor 1 euro en twintig centen stante pede werd gerepareerd. Voor hetzelfde bedrag werden ook de andere banden op spanning gebracht. Dit alles geschiedde op maandag toen we via de fanastische rotsformaties van de quebrada (kloof) de Cafayate naar het gelijkname dorp reden. Hotel Comfort leverde daar de bedden en het voor Argentinië zo typische franse ontbijt. Dat laatste lijkt me een logische consequentie van het verwerken van en stuk bief van eerder genoemde grootte een 8 tal uurtjes eerder.

Woensdag 27-11 biedt een wat eenzame lijkende gastvrouw ons in Tilcara een slaapkamer in haar prachtige huis aan. Zij is van indiaanse komaf, doet ook aan pottenbakken en speelt viool. Haar man is een Porteno die als gynaecoloog in een nabijgelegen stad werkt.

Hun huis is gebouwd in de lokale bouwstijl maar die indiaanse en stadse ideeën verenigd. De muren zijn deels adobe maar rusten op met incaprecisie gepaste rotblokken. De ramen zijn groot en in de grote woonkamer steunen 20 cm dikke stammen hier en daar de vloer van de bovenverdieping. De vloer is van beton en zit- en eetplaats worden gemarkeerd door erin verwerkte balkjes. De gastvrouw kookt op een simpel 2 pits los gastoestelletje.

Voor het slapen worden we uigenodigd om een theetje van vers geplukte tuinkruiden te nuttigen. De nacht kan niet meer stuk.

Noodstop Buenes Aires.

Vanuit Salte vlogen we voor een 145 US dolares naar BA. De lokale luchthaven die eigenlijk tegen het centrum ligt bood geen vluchten die betaalbaar waren (een NMA kennen zie misschien hier niet) naar de plek waar we graag walvissen en pinguïns willen zien: het schiereiland Valdes zo'n 1400 km van BA. Dan maar een nachtbus met de beste maatschappij Andesmar. Omdat we om 19.30 vertrekken voor de trip van 18 uur hadden we nog wat gelegenhed om BA zelf te bekijken. De 12 mega inwoners hebben een mooie schone stad waar de bomen in hoogte weliswaar de strijd verliezen met de flats maar in ieder geval wel een plaatsje hebben gekregen. De reuze ficussen zorgen voor evengrote schaduwen want het wordt na 11.00 toch wel warm: zo rond de dertig. Dicht bij het immense, goed georganiseerde busstation ligt een park waar een tijpische engelse toren een geschenk is van ver voor de Falklandoorlog. Een honderdtal meter er vandaan staat een monument ter nagedachtenis aan de ruim 650 gesneuvelde Argentijnen. Een Leidse 7de jaars student geschiedenis die over de Argentijnse sentimenten een eindscryptie aan het maken is gaf ons nog wat historische achtergrond.

Een tweede hoogtepunt in onze kortdurende relatie met BA was het stadskerkhof in Ricoleto. Het is een kleine wijk met kleine kapelletjes, minikerkjes, moderne graftobes die tegen elkaar zijn aangebouwd: een ware dodenstad. Er staat nog net geen restaurant. Rond de tombe van de famile Duarte is het stil maar een foto ervan met een familielid op de voorgrond is voor de Argentjnen kennelijk waardevol. Helemaal onberoerd laat het mij toch ook niet aangezien Eva Perons strijd er een is die een essentieel recht voor iedere mens vertegenwoordigd.

Nog ¨vlug¨ (1,5 uur) naar Plaza de Mayo gelopen maar daar vond ik op zich niets bijzonders aan. Bezweet en vermoeid kwamen we terug in het busstation om vervolgens als prinsen de voorste plaatsen boven in de bus te mogen innemen.

De natte pampa.

Al snel wordt het donker. Er wordt een maaltijd geserveerd door de camarote (een soort steward) en bij het ontwaken om 7.30 lijkt de horizon een lichte bolvorm te hebben. De pampa bestaat uit een vrijwel vlak landschap met struikjes van één meter

hoog.

Er tussen valt af en toe een koe op. We wiegen over de kaarsrechte teerweg. De regen belet alle uitzicht. De pampa is nat!!! De borden geven de afstanden vaak in 3 cijfers aan. Nog maar 435 km naar Puerto Mandryn aan de Argentijnse oostkust.

Walvissen en penguïns zijn ons doel. Hiernaast alvast een voorschotje.

2006-11-22T18:52:00.000-01:00

23 November 2006 Puerto Iguazu, Argentinië

We maakten het: de reis wel te verstaan. Geplaagd door een Hollands (en Belgisch) verwachtingspatroon werden via Terneuzen, Brusselse bus en Metro op Midi afgezet om met de vliegtrein naar CG (Charles de Gaulle)te gaan. Een Lekker Frans dineetje in de AF vergezeld van 2 glazen wat te koele en erg jonge Beaujolais en 2,5 mg Dormonoct en het vliegtuig kon neerstorten zonder dat we het geweten hadden. Je moet er toch wat voor over hebben niet?
Rio de Janeiro: wachten in een rij van 4 dik en een lengte van een 80 meter bij een graad of dertig. Tweede rij: slechts 50 m. Pas dan mag je je troep meenemen in Brazilie. Nieuwe rij: inchecken voor de vlucht naar Foz de Iguacu. Na een 45 minuten luidt het verdict: geen vlucht. We staan daarna voor nog eens 50 minuten in de.... voor de taxi die ons naar het Santos Dumont vliegveld brengt. We zien onderweg een regenachtig en triest aandoende stad.
Rij om in te checken: slechts 15 min. We krijgen een later vliegtuig dan ze zelf gezegd hadden. Om alvast wat te wennen aan de zuid amerikaanse mentaliteit zeker. Naar Sao Paulo en van daar via enkele rijen, we tellen ze maar niet meer, in een nieuwe Airbus met de felrode kleuren van de TAM naar Foz de Iguacu. Nog nooit zoveel flats gezien als in SP. Foz moet wel in het zuiden van Brazilie liggen. Ja dat klopt. Net op de grens van schone buur Argentina en het twjfelachtige Paraguay.
Florenca is de naam van ons hotel dat geen sterren aanvraagt volgens hun internetsite. Toch zeker 4 waard: met dat zwembad, fantastische ontbijt, AC en alles waarvoor je in NL toch minstens zo'n 150 euries moet dokken. De slaapgelegenheden in en rond de stad zijn plenty en de concurentie levendig. Met zoveel hotels moet er veel te verdienen zijn. Ze vormen een

voorbode van wat je te wachten staat als we met de prima lokale bus naar de watervallen in het Parc Natural de Iguazu rijden. Ik moet de lezer teleurstellen want er zijn gewoonweg geen woorden voor om entourage en overweldigende gevoelens te beschrijven van de rivier die hier in een grote U vorm over een aantal km. een 75 meter naar beneden dondert. OK het is gecommercialiseerd tot en met maar toch. De Vic falls verslaan dit spectakel niet. De 500 MB in mijn camera was snel op omdat ik hetzelfde deed als die andere honderden bewonderaars.
God is de Braziliaan genadig geweest met dit natuurwonder. Maar ook de Argentijn sleept veel geld in de wacht en levert toch wat meer waar voor het geld dan zijn buurman. (trouwens wat is het geslacht van een land?) Een hele dag (23-11) sjouwde we bij zo'n 38 graden langs de watervallen, over bruggetjes en op een bootje. Onze kuiten, die overigens wel wat gewend zijn, protesteerden heftig. Het zal wel aan de electrolietenbalans gelegen hebben. De Argentijnse keuken moet dat maar rechttrekken. Die lijkt niet slecht. In ieder geval is zijn biefstuk malser dan menig stukje vlees van de Keurslager. Hier ligt nog een groot gebied te exploreren. Dit levert voor mij een klein probleempje op want ik heb me voorgenomen enkele kg kwijt te raken. Simone kan in ieder geval hierdoor het calorientekort door haar glutenvrijdieet compenseren.

Morgen gaan we met de bus naar Indepencia (10 uur) en hopen dan een slaapbus (coche cama) te pakken naar een stad in het noordwesten van Argentine: Salta. Dat ligt tegen de Andes aan en is hopelijk wat koeler.

Op 23-11 is JvK jarig en op 25-11 KS: je weet wel wat volgt: gefeliciteerd.
Tot een volgend verslagje. Simone en Aik

2006-11-16T15:46:00.000-01:00

Brazilië-Argentinië-Chili

Een nieuw avontuur? Vol verwachting slaat dit jaar niet op de aktiviteiten van onze Hollandse Sint maar op het immense land van gelukzoekers uit alle hoeken van onze aardkloot: Argentinë. Dit geldt vooral buiten Buenes Aires waar spaans sprekende Italianen kennelijk een status aparte vormen. Daar willen we niet heen. Niet dat we in princiepe iets hebben tegen Italianen maar steden met veel gebouwen, auto's en luxe kennen we genoeg. Dus onvoldoende speciaal voor ons. Nee, lekker karren in de bus, een snelle hop met een vliegtuig (een echt Nederlands woord? Of toch half Duits?)
Nu, 4 dagen voordat we via Charles de Gaulle, van continent gaan wisselen, weten we alleen aankomst en vertrek met zekerheid. Daartussen ligt een ongeplande tijd. Het komende weekeinde moet meer duidelijkheid verschaffen.