Zondag in de Kleine Karoo

De koele ochtendlucht van de Kleine Karoo komt onze slaapkamer binnengestroomd. Een kamer in een huis in Ladismith dat meer dan 100 jaar geleden in opdracht van een rijke volstruisboer werd gebouwd. Gisteren zijn we daar vanuit Wildernis aan de kust via Herbertville en van Wijksdorp in de droge hitte (38 graden) rond 16.00 aangekomen. De weg was stoffig en verlaten. Totaal zijn we op een 110 km 2 auto's tegengekomen. Een sporadisch huisje verklapt dat minimale landbouw of veeteelt mogelijk is. Langs dit stoffige grondpad loopt een vrouw en een man met een baby op de rug. We nemen ze mee want ze moesten nog een uurtje (te voet) verder zijn. Het gelaat van de donkerbruine man is diep doorgroefd en het zweet loopt langs deze natuurlijke kanaaltjes naar de kin. Zijn gescheurde vieze T shirt en broek lijken zijn uitgaanskledij want hij kwam net terug van een trip naar zijn familie. Hoewel de communicatie wat moeizaam verloopt door zijn platte, en mijn Hollandse, Afrikaans hoor ik dat hij voor boer Frans (de achternaam heeft hij niet direct paraat) werkt die 2 boerderijen heeft. We zetten hem en de vrouw met baby af bij boer Frans. De auto is gevuld met zweetlucht en een enkele vlieg. De AC verdrijft beiden.

Na een uitgebreide fotosessie in Ladismith volgt een avond in de warme buitenlucht bij het restaurantje tegenover de massieve NG kerk. Man en vrouw verdeelden het werk.
De volstruisbiefstukken waren te overdadig. Onder lichte invloed slenterenden die late zondagavond 4 jubilados door de brede straten van dit Karoo dorp aan route 62. De bedden waren als de beste in de hemel evenals het ontbijt op de victoriaanse veranda. We namen vroeg in de ochtend afscheid van de gepensioneerde eigenaar en zijn vrouw. (ex klinisch psycholoog en dominee) en zochten het stofpad weer op. Richting Montagu nu. Het is de bedoeling een plaatsje te krijgen in het Anijsberg natuurpark. We misten helaas de ingang en vonden een onderkomen in het Kradauw guest house in Barrydale. Leon Riley en vriend Dennis runde op een originele wijze een simpel maar schoon onderkomen voor reizigers. Leon was adjunct-manager geweest bij Barclay's Bank in Toti. Hij had op het moment van onze aankomst bezoek van een collega die in Warner beach bij Hedwig in de klas had gezeten . De wereld lijkt klein.

De laatste maandag van de vakantie gaat, op aanraden van Leon Riley, naar NR De Hoop aan de Kaapse kust. Een oude boerderij die lang geleden is overgenomen door Cape Nature (dat heette indertijd zeker anders zoals alles en zelfs iedereen de laatste 10 jaar van naam lijkt te zijn veranderd). In ieder geval kon de toenmalige boer als hij op het dak van zijn huis zou hebben gestaan gezegd kunnen hebben: "Alles wat U kunt zien is mijn eigendom".

De stilte vernedert en wandelen tussen de elanden en apen is al na een dag normaal. De patrijzen komen ‘s morgens uit de hand de kruimels pikken. Het zicht is er bijna einderloos. We moesten aanvankelijk genoegen nemen met onze tenten maar nadat de telefoonverbinding met Kaapstad was hersteld (dieven hadden een flink stuk koperdraad gestolen) kregen we chalet no 10 met een volledige uitrusting en een schone (betonnen) vloer.

Onze woonkamer annex keuken wordt regelmatig gescand door een ons niet bekend kleurig vogeltje. De bedden waren uitstekend en de sterrenhemel incluis het de Melkweg zorgden voor perfecte nachtelijke ervaringen. Dit alles natuurlijk na een braai op een 1,5 meter brede gemetselde put (waarschijnlijk om te voorkomen dat niet alles zou afbranden). De zee zorgde voor nieuwe ontdekkingen in de poeltjes en de frisse wind voorkwam dat je voelde dat je verbrandde. Een Belgische red neck was het gevolg.

Madeleine heeft haar verjaardag op een primitieve maar originele wijze moeten vieren. De heuse halsketting van lokale bladeren en een slinger van vele pagina's uit de Knack en natuurlijk een zonnige stemming en kussen maakte de dag uniek.

De Hoop was onze laatste kans niet weg te hoeven maar het mocht niet zijn. Na 2 nachten trokken we verder de Weskaap in op weg naar Sommerset Wes. Andri en Danette N leiden daar zo’n beetje een nomaden bestaan door tussen Nederland en ZA te pendelen. Wij vieren werden als prinsen (en prinsessen) onthaald en na een aanvullende les in braaien werd er heel veel Zuid-Afrikaans, Nederlands en Vlaams cultuurgoed besproken. De nacht was warm en de laatste van onze reis. Willy en Madeleine bezochten Kaapstad en wij kletsten verder in Somerset totdat we aan vertrekken moesten gaan denken.

Om 22.15 klommen we in de Airbus nadat we een mooie maar shagrijnige dame met gemak de grens van professionaliteit hadden overgetrokken omdat we niet mee mochten met het vliegtuig waarvoor we geboekt hadden.

Toch viel het niet mee de Zuid-Afrikaanse zon te voor het laatst te zien ondergaan.