Trip naar Laos 2007

Volg de koppeling om het verslag te lezen.

The Camino de Madrid , a personal report

In September 2011 I walked the Camino de Madrid  up to Sahagún. When you follow this link you will get the full story.

Camino de Madrid

Camino de Santiago desde Madrid

In september 2011 wandelde ik op de Camino de Madrid naar Sehagun.

Als U op koppeling drukt krijgt U het volledige verslag.

The English version will probably be ready, on this blog, before the end of October 2011.

Camino Portugués 2011
(English)

This post is via this link connected to a report of our experiences in May 2011.

Enjoy

The Camino Primitivo primitive?

A personal report on this Way to Santiago which I walked in May/June 2011. With some notes for pilgrims.

To read my account of this trip please follow the link. You will get a PDF document you also can download.

Camino Primitivo in mei 2011

een verslag is beschikbaar via de koppeling

Texaanse Impressies

Zondag 6 februari 2011, nog in het donker maar al wel vroege vogels bracht Joris ons naar onze nationale luchthaven Schiphol. We hadden de zaterdagavond en nacht gezellig samen doorgebracht en J en A hadden hun best gedaan het ons zo goed als mogelijk naar de zin te maken. Zo is Joris. Anita trouwens ook. Hij had sushi en tom yam soep klaargemaakt. De recepten kwamen allebei uit het verre oosten en combineerden goed. Joris houdt van pittig eten en mijn ouder wordende maag lijkt daar wat meer moeite mee te krijgen. Het gemorrel in de buik heeft zeker aan de matige nachtrust bijgedragen. De reisperikelen blijken ook na jaren ervaring niet helemaal weg te zijn. Ook zou en er een verhoogd veiligheidsalert zijn en dat komt de rust ook niet ten goede.

Op weg naar Schiphol hadden we de brede asfaltstroken bijna voor ons alleen. Zo heeft  de voorspelling van de TomTom nog nut. Anders kom ik alleen in noodgevallen nog in de Randstad. 2 uur en 3 kwartier voor vertrek aanwezig zijn is ook erg vroeg als je naar de USA vliegt maar we wilden geen risico lopen omdat het alweer veel jaartjes is geleden dat we dit nerveus doende land bezochten. Ongeschonden kwamen we door de controles een ook de body scan had kennelijk geen vleugje kwaad op of in ons lijf ontdekt.

In de wat krappe Boeing 767-400 vlogen we via het meest zuidelijke puntje van Groenland naar het land van de typische Amerikaan althans ik vermoed dat dat de Texaan is.

We zien allebei uit naar de ontmoeting met Arie, Inanda en de kleinkinderen. Op zo'n afstand van Terneuzen zijn de fysieke contacten toch wat minder ondanks e-mail, SMS en telefoon.

welkom

Het vliegtuig kwam een half uur vroeger aan en de grensformaliteiten gingen vlot en “onze” beamte was de vriendelijkheid zelf. Dat was voor ons een wat ongewone ervaring.  Na een half uurtje in de aankomsthal gewacht te hebben hadden we een fijn weerzien met onze wereldburgers in de US. Hun kleding deed ons vermoeden dat we nog lang niet aangepast waren. Door de vermoeidheid was ik toch een beetje licht in het hoofd die deze keer leek te zijn veroorzaakt door het niets doen. 

Na het hartelijke welkom zijn we enkele dagen in Houston op spanning moeten komen. We hadden een prachtig appartement in de tuin van het huis van Arie en Inanda in de Waverlystraat. Deze ligt in de wijk Houston Heights. Lanen met nog kale grote bomen met schreeuwerig roepende vogels en vrolijk dansende eekhoorns.  De overwegend houten huizen voldoen aan het beeld dat door jarenlange bombardementen met Amerikaanse films is gekweekt. Ieder die een stukje grond heeft mag er volgens Arie op bouwen wat hij/zij wil. Of de woning nu bijna aan de grens van het eigendom komt deert niet. De buurman kan hetzelfde doen. Dit leidt hier tot grote huizen met weinig tuin en privacy want je badkamerraam kan zomaar aan de woonkamer van de buren grenzen. Bijgevolg worden ramen en deuren afgedekt met gordijnen en lamellen. De eigenaars of de uitlaatdienst voor honden en de tuinmannen zijn de weinigen die op straat te vinden zijn tenzij je in de buurt van de supermarkt komt. Het lijkt of daar een reuzenstofzuiger staat die alle auto`s uit de buurt aanzuigt. Daar worden de dames vrijgelaten wiens dunne jurkje of bloesje maar niet over de buik of bil wil vallen. De Wholefoods, Fiestas en Kogers hebben een fantastisch assortiment dat volgens de nieuwste marketingregels in de schappen staat.

een huis in Algiers

Vijf dagen later: 8 uur vrijdagochtend in Algiers. Een Fransman zal vast en zeker de lokale uitspraak van deze wijk van New Orleans niet kunnen duiden en waarschijnlijk niets afweten van zijn westerse bestaan. De temperatuur is nu, half februari, aangenaam met 23 graden overdag met koele nachten.

17 Februari. In onze aangebouwde slaapkamer op Elmira 436 in Algiers begint de dag een uurtje of wat voor het opstaan. Dan wordt het verkeer van de op enkele km naar het zuiden gelegen snelweg drukker. Het geluid ervan dringt door de houten muur alsof het door een goedgeplaatste basbox was geproduceerd.

Ook de haan was even wennen. De volle maan maakte van hem een volwaardige Romeo. Maar het feit dat we New Orleans mochten bezoeken maakte ons bijna resistent tegen alle ongemakken. Na een ontbijt aan de koloniale tafel van ons riant stijlvol Victoriaans huis waren we rond tienen op pad naar de dijk die de  Mississippie van de cultuur scheidt.

New Orleans Canal Street 

Er is een goed werkende pont die ons in ongeveer 10 minuten naar het hart van de stad brengt. Loop even terug langs de kade en je bent in de legendarische franse wijk. De Victoriaanse balkons maken de pastelkleurige gevels stuk voor stuk juweeltjes. ‘s Morgens zijn er niet erg veel toeristen wat het dubbel plezierig maakt. De kleinkinderen vermaken zich vooral met het Mardi Gras glitterwerk dat uitgestald ligt in de etalages.

De kathedraal aan het Jacksonplein is brandschoon maar betrekkelijk steriel. Ook deze kerk toont met zijn 24 vaandels een betrekkelijke scheiding tussen kerk en staat mits ze een niet-profane betekenis hebben. Helaas kan ik daar niet achterkomen want de gids is net weggegaan voor zijn lunch. Een picknick in het parkje aan de rand van de rivier sluit de exploratietocht voor vandaag af. We lopen via een andere  maar opnieuw verrassende straat naar ons avondeten in ons vakantiehuis.

De 2^de dag van ons verblijf in Louisiana was minder productief. We gingen met zijn allen naar het stadpark aan het einde van Central Street. Er is hier o.a. prachtige beeldentuin, een speelgelegenheid voor kinderen en een matige botanische tuin. Het was even aanschuiven in de calorieën winkel waar we misschien wel 9 kcal/g ijs bestelden. Helaas is het hier eerst eten en dan verbranden. En dat laatste lukt dan ook maar matig. Dus besloten Simone en ik de kilometers lange 6 baans brede maar rustige Canal Street richting stad te gaan belopen. We hadden ondanks het lekkere weer geen enkele competitie. We verloochenden onze eigen ideeën door halverwege een bier en frisdrank te nuttigen. Over de gehele lengte van deze weg loopt een éénwagons trammetje. Ter hoogte van de Superdome, een overdekte sporthal waar 76000 toeschouwers in kunnen, stapten we op het volle antieke trammetje.  En arriveerden in het met toeristen en lokalen overbevolkte deel van deze straat. 
Mardi Gras, letterlijk: vette dinsdag, slaat op de periode voor Aswoensdag. Er zijn dan regelmatig carnavalsachtige optochten waardoor de stad beroemd is geworden.

wachtend op de parade

Op de voorlaatste dag in New Orleans laten we de gelegenheid voorbijgaan om de eerste grote optocht bij te wonen. Die zou volgens onze buurman en zijn vrouw erg seksueel getint zijn en minder geschikt voor kinderen. Wat dat dan wel inhield vroeg ik hem. “ Giant penissen and the like. You know what I mean, don’t you” zei hij mij.  (aanvankelijk dacht ik dat hij giant pea nuts bedoelde wat me met de Amerikaanse voorkeur voor pea nut butter even aannemelijker leek) We hebben dus maar een bier en een wijntje op ons eigen terrasje gedronken en de helikopters (van de nieuwsmedia?) de lucht maar laten vervuilen.

cafe Amstrong

De avond voor vertrek naar Houston bezochten Simone en ik het lokale café. 4 TVs sierden de wanden. Gelukkig alleen met beeld. De overgebleven ruimte hangt vol met posters en andere aankondigingen. 
Het lokale bier was voortreffelijk en Simone kreeg een eveneens lokaal aardbeienbiertje.

trotse kroegbaas

De kroegbaas was een bron van informatie en de andere cafégangers waren van het bekende Amerikaanse extroverte type. Dus geen gebrek aan contact. Op verzoek van de kroegbaas nam ik een foto van hem en Simone natuurlijk vóór zijn Louis Amstrong bar.

We vervoegden ons daarna weer bij de familie voor ons laatste avondmaal hier. 
Arie onderdrukte inmiddels zijn griep met paracetamol en stapte vermoeid om 8 uur zijn slaapkamer in. 

Zondag, terugkeerdag. Het is toch minstens 5 ½ uur rijden tussen New Orleans en Houston. De lange Interstate 10 heeft, geloof ik, maar 1 bocht van zo’n 30 graden. Daarom bezochten we eerst een oude Noumas landhuis. Een prachtige woonst die een 150 jaar geleden verkregen werd door een gok bij een paardenrace. De eigenaar verwierf in dezelfde deal ook nog een 2^de estate en $30.000 (equivalent van $1.000.000 nu). 

De trip naar huis was lang want inmiddels had het griepvirus ook Inanda geveld en moest Arie onder invloed van drugs (paracetamol) alleen rijden.

21 Februari: de grootouders worden weer ouders.

Inanda is nog beroerd maar Arie is weer naar het werk. Of dat betekent dat hij weer de oude is weet ik niet.

Er worden vandaag enkele karweitjes in huis en tuin gepleegd zoals tuinsanering door Simone en ik lijm wat hout aan elkaar, zuig wat stof weg hier en daar en struin wat rond op de computer: computeren wordt dat genoemd. Enige minachting kan ik meestal in het gebruik van dit woord wel bespeuren maar dat ligt misschien aan mij.  We zijn dus lekker lui vandaag.

 Na het weekeinde op 28 februari. Een week is snel voorbij en ook hier bepaalt de werkende stand wanneer we erop uit kunnen. Helaas is het kennelijk verzekeringstechnisch moeilijk om verzekerd te rijden in een van de auto’s van A en I dus gaan we er met zijn allen op uit. 
Zaterdag zijn we naar Galveston aan de Caraibische kust  gegaan. Een stadje waar Mardi Gras met optochten en andere leuke dingen worden gevierd. Deze zaterdag waren er 2. 
De kilometers lange kustweg was al anderhalf uur voor het begin van de tocht aan beide zijden bezet met de bekende kolossale pickup trucks met caravans. Erachter hangt dan vaak nog een een of 2-assige kar met erop...... een barbecue.

Hoe groter hoe....

Soms zelf gefabriceerd en compleet met klep en thermometer om het Texaanse hardhout gecontroleerd te laten branden.

De optocht bestond uit fanfares, diverse praalwagens, oude brandweerwagens en vertegenwoordigers van diverse lokale verenigingen. Dit alles was niet het meest aantrekkelijke voor de toeschouwers. Dat was het opvangen van de kralensnoeren die uit elke wagen werden geslingerd. Niet alleen de kinderen maar ook de volwassenen waren blij met het kleurige plastiek.  Tijl, Emma en Lucy hadden op het einde van de middag ieder een oogst van rond de 35 snoeren. 
De dag kreeg dan ook 5 uit de 5 punten van de kleinkinderen. 


Vermoeid maar voldaan trok de grootfamilie in de voertuigslang van de freeway naar huis. Het duurde niet lang voordat de 3 jonkies niets meer wisten van deze wereld.

Alligatordag

Texas National State Parks beheert een aantal parken waarvan we er 1 bezochten: Brazos Bend SP.  Ongeveer 1 uur rijden ten zuiden van hier duik je van de snelweg af en komt blij verrast plots temidden van uitgestrekte landbouwvelden. Nog enkele mijlen verder en je ziet de borden van het park. 
De wind doet de warmte van de zon gevoelsmatig wat temperen. Het is ongeveer 27 graden als we om 9.45 de poort van het park binnenrijden. Het is niet druk. 
Een uitermate vriendelijke dame legt alles uit over alligators en een jonkie mag zelfs geaaid worden. Het, of beter zi,j is 25 cm lang. Fysiek zijn de kleinkinderen nog niet bij een alligator geweest en het lijkt erg indrukwekkend om een beest uit de fantasie zomaar in de realiteit te zien komen. Een slang wordt eveneens vol respect uitgebreid bekeken maar daar is duidelijk minder over verteld dan over de alligator.

Alligator van middelbare leeftijd

Nu nog een grote alligator en de dag kan niet meer kapot. 
Iets van de parkeerplaats is een door groen en pad omgeven water en jawel... een grote jongen (of meisje) van misschien wel 1.50 m. Het schubbige beest ligt bewegingsloos in het groene wier. De kreten van verbazing en misschien ook een beetje de angst zorgen ervoor dat de geadviseerde afstand tot dit prehistorisch aandoend wezen  wordt gerespecteerd. 

Er zijn veel witte ibissen in dit watergebied dat aan het verlanden is. Wat een stilte en rust hier. Iedereen lijkt hiervan te genieten, zelfs de kleinkinderen waarvan de beentjes toch maar behoorlijke afstanden moeten afleggen.

Het einde van het dagje uit werd onder het toezicht van strenge parkwachters op de koele winderige picknickplaats afgesloten.  Weer een 5 sterren dag volgens de kinderen.